--- Lana-Pheline van Risenborch --- 
De grootste van onze twee Thai-dametjes heb ik de naam Lana gegeven om twee redenen: in mijn zoektocht naar namen die "iets Thais" hadden, vond ik een streek in Thailand die Lana heette. Ik vond dit best leuk, want hier kent men deze naam ook wel, en ik had hem altijd al mooi gevonden. Daarnaast ontdekte ik dat de moeder van Varón net voor haar geboorte overleden was, en haar naam was Liliana.... Wanneer ik haar naar haar oma wilde vernoemen had ik dus de keus uit Lily of Lana. Het is uiteindelijk de laatste naam geworden.
Lana is een heerlijk eigenwijs beestje! De eerste week

na haar aankomst hier was ze de stilste van de twee,
maar toen ze eenmaal hier gewend was bleek ze
genoeg ondeugendheid voor 10 te bezitten!
Zij neemt het voortouw met alle kattekwaad, en haar
zusje volgt haar dan op de voet. Als ik dan wel eens
mopper, is Yindi degene die heeel veel spijt heeft,
maar Lana kijkt me dan heel droog aan, zo van:
oooow, mag dat niet??? Hierna mag ik haar dan fysiek
verwijderen van de plaats waar ze het kattekwaad
uithaalde, aangezien mevrouw de link niet legt tussen
het gemopper en mijn wens dat zij daar weg gaat,
dus eigenlijk ben ik altijd degene die de pret verstoort!
De streken die ze uithaalt zijn vrijwel altijd heel grappig,
echt boos worden is dan ook gewoon onmogelijk....
Laan is avontuurlijk, en bijna nergens bang voor. Terwijl Yindi vaak de eerste paar minuten een beetje gereserveerd kan zijn, ligt Lana al spinnend op schoot bij zo ongeveer iedereen die de deur hier binnenkomt. Ze vindt het geweldig om in een hinderlaag te liggen voor Roomba (stofzuigerrobotje), en hem dan ineens een tik te geven met haar voorpoot. Het geweldigste hieraan is dan natuurlijk dat ze hem zover krijgt dat hij zich omdraait en voor haar "wegloopt". Je ziet haar dan helemaal stralen! Speelmuisjes krijgen, nadat ze ze eerst een paar keer apporteert, dan ermee rondloopt en daarna even flink een potje mee voetbalt, iedere dag een bad in de drinkbak. Wat ze eraan vindt weet ik niet, maar ik mag altijd muisjes vissen....
Lana zorgt ervoor dat onze lachspieren altijd
goed getraind blijven met al haar capriolen.
Tegelijkertijd is zij ook het beestje dat zo
sociaal is dat ze geen jaloezie kent:
Wanneer ze ziet dat ik Yindi knuffel,
begint zij te spinnen van genot
aan de andere kant van de kamer.
Ze kan er intens gelukkig van worden
om naast me te zitten en alleen maar
haar hoofdje op mijn schoot te leggen.... Meer heeft ze niet nodig.
Qua uiterlijk lijkt Laan op haar pappa, ze is flinker
dan Yindi en ze heeft zijn statigheid.
Ze wordt met de dag donkerder van kleur, ook hierin
lijkt ze sprekend op haar pappa. Yindi heeft een lichte
lichaamskleur en Lana vormt dan ook zo langzaamaan
samen met haar een perfekt duo penotti'tje!!
Toen ik voor de vraag kwam te staan of we de meisjes zouden laten castreren of niet, en we besloten een nestje te proberen te krijgen, wisten we eigenlijk meteen dat we als eerste met Lana een nestje
wilden. Ondanks dat Yindi en Lana
nestzusjes zijn, en ze dus maar een
paar minuten in leeftijd verschillen,
heeft Lana vanaf dag 1 een soort
moederrol op zich genomen waar het
Yindi betreft. Ze controlleert een
aantal malen per dag of Yindi zichzelf
wel goed gewassen heeft, en op
momenten dat ze het nodig vindt
verzorgt ze haar dan ook van top tot
teen. Wanneer Yindi wel eens begint
te mauwen bij het borstelen of nageltjes
knippen, komt Lana steevast naast me staan, tikt ze me aan, en maakt me dan feilloos duidelijk dat het niet de bedoeling is dat ik haar zusje plaag!! 
Naast dit zorgzame karakter was Laan ook degene
die als eerste lichamelijk echt klaar was voor een
zwangerschap. Dus onze kocakafa (koosnaampje
dat mijn man haar gaf: betekent dikkopje) was de
beste keus om als eerste mamma te worden.
Het was zeer ontroerend om haar met haar kleine
meisjes Jasmin en Jada bezig te zien. Zij heeft dan
ook het perfekte voorbeeld gegeven aan haar zusje
over hoe je een mamma moet zijn. Na hun vertrek
is het moederen overgedragen aan Yindi, die in
oktober 2008 het leven geschonken
heeft aan vijf jochies.
Hoe geweldig we het ook vinden om kleintjes te hebben, wij hebben gemerkt dat het wel vaak een hoge tol eist van de mamma's, en ook van mij. Aangezien we voor de komende tijd geen fokplannen hadden; ik moet nog steeds bijkomen van het afgelopen turbulente jaar, en heb ook nog een verhuizing te gaan, zouden wij Lana nog voor onbepaalde tijd "open" moeten laten, zonder haar te laten dekken. Om gezondheidsredenen hebben wij uiteindelijk besloten ook Laantje haar rust te gunnen, en het bij het ene nestje van Jasmin en Jada te laten.
Indien we nog verder fokken, zal dat met een nieuw meiske zijn, maar niet meer met deze dametjes.