6 December 2008
*** "Mi boy.."*** Mijn eerstgeboren jochie ShirinThai's Milan-Amir
Onze kleine Milan is maar iets meer dan 8 weekjes bij ons geweest...... Na een ongeval binnenshuis is hij overleden. Hij is ons eerste kleintje waar we op deze manier afscheid van moesten nemen, en ik ben er maandenlang echt helemaal van ondersteboven geweest. *****
 Mijn kleine knuffeltje... Ik wist niet hoezeer hij deel van de groep uitmaakte, en hoe ik aan hem gewend geraakt was, totdat hij er niet meer was. Waar ik ook was, hij lag naast mijn rechtervoet, hij volgde me overal. Hij kletste altijd honderduit tegen zijn eten; we wisten zonder hem te hoeven zien precies wanneer hij begon met eten, en lagen dan echt helemaal in een deuk van het lachen. Vooral de eerste dagen na zijn dood was er dus een oorverdovende stilte hier in huis rond etenstijd.. ---  Mooi en lief, "mi boy" Milan... Hij was de beauty van de groep, en hij was heel rustig en lief. ---  Eergisteren, lekker slapen tegen mamma aan... ---  Niet scherp genoeg dacht ik eerst, maar nu van grote waarde, deze foto... ---  Het afscheid van Milan.... Yindi en Lana knuffelen hem voor de laatste keer, en Maxim wilde er ook graag bij zijn. Yindi heeft later nog urenlang huilend de wacht gehouden bij de badkamerdeur. Gedurende de weken erna zat heel vaak voor de deur, als we haar even niet zagen konden we haar daar terugvinden. Hartverscheurend... Het verdriet rondom deze tragedie is een van de redenen geweest waarom ik nu even een "fokpauze" neem.... Te veel liefde, te veel emoties, te veel verdriet. Maar tegelijkertijd weet ik dat ik de kleintjes ooit te veel zal gaan missen, en dan zal ik er waarschijnlijk toch weer aan beginnen..
| |||
| |||
